Even een groot glas water drinken, een ijsje eten of spontaan ergens naartoe gaan. Voor Hanneke Peperkamp uit Gassel is dat niet meer vanzelfsprekend. Ze leeft al zeven jaar zonder maag, omdat ze een grote kans had om kanker te krijgen. Ze kan er goed mee leven, maar de gevolgen merkt ze elke dag. “Ik mis vooral de spontaniteit.” In de handtas van Hanneke zitten altijd biscuitjes, chocolade en suikerzakjes. Niet zomaar voor de lekkere trek. “Als ik aanvoel dat er iets van lage suiker aankomt, moet ik snel wat eten.” Dat kan zomaar gebeuren. Doordat ze geen maag meer heeft, kan haar bloedsuiker na het eten sterk schommelen. “Het begint met een beetje trillen en zweten en wat warrig worden.” Vooral onderweg kan dat gevaarlijk zijn. Daarom gaat de tas altijd mee. Erfelijke afwijkingHanneke was 42 toen ze ontdekte dat ze drager is van een zeldzame erfelijke afwijking: de CDH1-mutatie. Daardoor heeft ze een sterk verhoogde kans op maag- en borstkanker. Haar moeder, van wie ze de afwijking erfde, overleed aan kanker. Artsen adviseerden haar om haar maag uit voorzorg te laten verwijderen. “De eerste keer dat ik dat hoorde, dacht ik ook: kan dat dan?” Toch hoefde ze niet lang na te denken. Wachten tot ze echt ziek zou worden, vond ze een te groot risico. Haar slokdarm is nu rechtstreeks verbonden met haar dunne darm. Eten kan nog steeds, maar haar leven ziet er heel anders uit. Kleine beetjes etenOmdat haar maag niet meer als opslagplaats dient, …
Bron: Omroep Brabant — 16/10/2026
