Het hart van Anita van de Manakker (41) ligt al twintig jaar in de zorg, waar ze werkt met mensen met een verstandelijke beperking. Nooit had ze gedacht dat ze die liefde samen kon brengen met haar passie voor fotografie. Tot ze op een dag haar camera richtte op haar ome Robert, die het syndroom van Down heeft. Opeens bleek haar fotografische blik van grote waarde te zijn voor veel anderen. Anita vond fotografie altijd fascinerend, vertelt ze in haar gezellige woonkamer in Heeze. "Maar ik had nul ervaring en had zelfs nog nooit een fotocamera in handen gehad. Tijdens corona zat ik veel thuis en ik besloot een online cursus fotografie te volgen. Gewoon, met m'n telefoon. Ik had toch tijd genoeg." Stap voor stap ontdekte Anita de wereld achter de lens. Wat doet licht met een foto? Hoe vang je de juiste sfeer? "Ik werd er echt ingetrokken", vertelt ze. "De liefde voor fotografie vonkte tot een vuurtje, en het is nooit meer gedoofd." Het gezinsleven was Anita's favoriete onderwerp. Daar hoort ook ome Robert bij, die al vanaf zijn zesde in een instelling woont. "We zochten hem daar vroeger regelmatig op, vierden samen carnaval en kerst en ieder weekend was hij thuis." Ook na het overlijden van haar opa en oma komt Robert regelmatig naar zijn ouderlijk huis. "Dat is echt zijn plek. Er staat een fauteuil met een voetenbankje en daar zit hij graag om naar Bassie en Adriaan te kijken", glimlacht ze. Op een gegeven …
Bron: Omroep Brabant — 23/10/2026
